Με αφορμή ένα εξωφρενικό άρθρο για τις αγροτικές κινητοποιήσεις
Με τους δεξιούς και ακροδεξιούς αγροτοπατέρες ή με τα ταξικά αγροτικά συνδικάτα και τους ριζοσπάστες οικολόγους;
του Γιώργου Μητραλιά
Η υπό εξέλιξη κινητοποίηση των αγροτών είναι σίγουρα ιστορική καθώς γίνεται ταυτόχρονα σε όλη την Ευρώπη (!) και παίρνει, σε αρκετές περιπτώσεις, τη μορφή και τις διαστάσεις μιας αληθινής εξέγερσης! Όμως, αυτή η τόσο μαζική, γενικευμένη και παρατεταμένη αγροτική κινητοποίηση δεν αναδεικνύει μόνο τη δυστυχία της μεγάλης πλειοψηφίας των Ευρωπαίων αγροτών, που έχουν να αντιμετωπίσουν όλο και μεγαλύτερες δυσκολίες για να ζήσουν από τη δουλειά τους. Αναδεικνύει επίσης τις όλο και μεγαλύτερες ταξικές διαφοροποιήσεις και, συχνά έντονες, ταξικές αντιθέσεις στο εσωτερικό αυτού, που αρκετοί στη χώρα μας, επιμένουν να αποκαλούν -γενικά και αφηρημένα- “αγροτιά”.
Την αφορμή για αυτό το κείμενο μας προσέφερε ένα άρθρο που λάβαμε από γνωστή (ακρο)αριστερή ιστοσελίδα, που μας επισήμανε μάλιστα ότι πρόκειται για “πολιτικό ιδεολογικό κείμενο”.(1) Ο τίτλος του (“Οι αγρότες της ΕΕ διαδηλώνουν ενάντια στον οικολογικό φονταμενταλισμό και τις αθρόες ουκρανικές εισαγωγές”) είναι σαφής: αντικείμενο του άρθρου είναι η κινητοποίηση και τα αιτήματα των αγροτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οποία λοιπόν έκπληξη όταν διαβάζοντας το άρθρο, είδαμε να “εξηγείται” η υπό εξέλιξη ιστορική αγροτική κινητοποίηση, αποκλειστικά και μόνο με δηλώσεις και “αναλύσεις” δεξιότατων νεοφιλελεύθερων ή και ακροδεξιών οργανώσεων και αγροτοπατέρων, και να αγνοούνται πλήρως (ούτε μια λέξη!) οι αριστερές και ταξικές οργανώσεις και συνδικάτα των αγροτών, που μετέχουν στις κινητοποιήσεις και πολεμούν συχνά στα οδοφράγματα τις δυνάμεις καταστολής των ευρωπαϊκών κρατών!
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 έχει σημειωθεί επιδείνωση του συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ των τάξεων σε παγκόσμια κλίμακα. Ο κύριος λόγος ήταν η έναρξη ενός μακροχρόνιου υφεσιακού κύματος στην καπιταλιστική οικονομία με συνεχή αύξηση της ανεργίας. Στις ιμπεριαλιστικές χώρες, η ανεργία αυξήθηκε από 10 σε 50 εκατομμύρια ανθρώπους, στον Τρίτο Κόσμο έφτασε τα 500 εκατομμύρια. Σε πολλές από τις τελευταίες χώρες, αυτό σημαίνει ότι το 50% ή και περισσότερο του πληθυσμού βρίσκεται χωρίς δουλειά.
Ο θεωρητικά θεμελιωμένος από τον Theodor Herzl πολιτικός σιωνισμός, είχε ως στόχο τη δημιουργία ενός κράτους για τον εβραϊκό λαό στην Παλαιστίνη. Αν και το κίνητρο του ήταν τα δεινά των εβραϊκών κοινοτήτων, ειδικά στην Ανατολική Ευρώπη, και η αναζωπύρωση του αντισημιτισμού στη Δύση της Γηραιάς Ηπείρου, το κίνημα αυτό πήγαζε από την αποικιοκρατική λογική που συμβάδιζε με το ευρωπαϊκό πλαίσιο της εποχής.
Ο όρος "κομμουνισμός" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη σύγχρονη εποχή από τον Γάλλο δικηγόρο Etiénne Cabet στα τέλη της δεκαετίας του 1830, για να ορίσει ένα συγκεκριμένο οικονομικό δόγμα (ή καθεστώς), καθώς και ένα πολιτικό δόγμα που επιδίωκε να εισαγάγει ένα τέτοιο καθεστώς. Τα έργα του, και ειδικά η ουτοπία L'Icarie, άσκησαν επιρροή στην εργατική τάξη του Παρισιού πριν από την επανάσταση του 1848. Το 1840 διοργανώθηκε στο Παρίσι το πρώτο "κομμουνιστικό συμπόσιο" - τα συμπόσια και οι ομιλίες σε συμπόσια ήταν μια συνηθισμένη μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας υπό τη μοναρχία του Ιουλίου. Ο όρος διαδόθηκε γρήγορα, έτσι ώστε ο Καρλ Μαρξ μπόρεσε να τιτλοφορήσει ένα από τα πρώτα του πολιτικά άρθρα της 16ης Οκτωβρίου 1842 Der Kommunismus und die Augsburger Allgemeine Zeitung. Παρατήρησε ότι ο "κομμουνισμός" ήταν ήδη ένα διεθνές κίνημα, που εκδηλωνόταν στη Βρετανία και τη Γερμανία εκτός από τη Γαλλία, και εντόπισε την προέλευσή του στον Πλάτωνα. Θα μπορούσε επίσης να είχε αναφερθεί στις αρχαίες εβραϊκές αιρέσεις και στα πρώιμα χριστιανικά μοναστήρια.
